1. ZAKŁADANIE FIRMY OD STRONY PRAWNEJ.

 

1.1 Stworzenie i zarejestrowanie przedsiębiorstwa.

 

Gdy obcokrajowiec chce zostać przedsiębiorcą w Hiszpanii musi potwierdzić swoje obywatelstwo oraz spełnić wszystkie wymogi. W przypadku przeniesienia firmy do Hiszpanii, przy pierwszej rejestracji należy podać dane i okoliczności, które są wymagane, oraz dokumenty potwierdzające wpis w rejestrze w kraju pochodzenia.

 

W przypadku obywateli UE, według Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mają oni prawo swobody przedsiębiorczości w obrębie terytoriów państw członkowskich. Według kodeksu handlowego obcokrajowcy i przedsiębiorstwa zarejestrowane za granicą mogą prowadzić działalność w Hiszpanii, podlegając przepisom swojego kraju, co odnosi się do zdolności do zawierania umów oraz postanowień kodeksu handlowego, we wszystkim co dotyczy tworzenia zakładów na terenie Hiszpanii, ich działalności gospodarczych oraz jurysdykcji organów sądowych w kraju.

 

W odniesieniu do czasu i udogodnień, aby otworzyć działalność gospodarczą w Hiszpanii należy umieścić ogłoszenie w raporcie „Doing Business”, w którym Bank Światowy próbuje podsumować w jednym raporcie jak korzystne są warunki gospodarcze i prawne w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej. Raport ten w 2013 roku umieścił Hiszpanię na 142 miejscu pośród 189, jeżeli chodzi o czas i koszty procedur otwierania działalności gospodarczej. W raporcie z 2014 roku modernizacja i zmiany metodologiczne przyniosły spektakularne zmiany, do tego stopnia, że Hiszpania stała się krajem rozwiniętym, który w największym stopniu skrócił czas potrzebny do rozpoczęcia działalności, plasując ją tym samym 33 miejsce w ogólnym raporcie (z 52 miejsca w 2013 roku), który ocenia 10 obszarów. Procedury niezbędne do otwarcia działalności w Hiszpanii średnio wzrosły z dziesięciu do 6, podczas gdy średni czas do zakończenia wszystkich formalności obniżył się w ciągu dziesięciu dni z 23 na 13. Tylko dziesięć krajów, z których żaden nie jest krajem rozwiniętym, skróciło jeszcze bardziej czas potrzebny do uzyskania pozwolenia na otwarcie działalności. W częściowym raporcie, który uwzględnia te oraz inne aspekty, takie jak koszty procedur i kapitał potrzebny do stworzenia firmy, w stosunku do dochodu na mieszkańca, jest również widoczny postęp w stosunku do poprzedniego roku: z miejsca 142 plasuje się na 74.

 

Mimo, że wciąż plasuje się poniżej większości krajów w strefie euro i dużo dalej od wskaźników krajów plasujących się na szczycie listy (w Nowej Zelandii wystarczy jeden dzień, aby otworzyć działalność gospodarczą), szybki wzrost w 2014 roku, pozwala wyprzedzić Niemcy, Luksemburg i Austrię jeżeli chodzi o łatwość otwarcia działalności. Wyliczenia te zostały zrealizowane przez Bank Światowy.

 

Bank Światowy uważa, że poprawę w przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej, przypisuje się Rządowi, a w szczególności zasadzie jednego okienka, które umożliwia wydawanie zezwoleń wszystkich administracji online. Reformy te generują wymierne korzyści dla przedsiębiorców. Dziesięć lat temu, na otwarcie działalności gospodarczej potrzeba było 140 dni a obecnie 13.

 

Bank Światowy docenia poprawę w innych dziedzinach, za wprowadzenie cięć podatków zawartych w reformie (obniżenie podatku dochodowego od osób prawnych i opodatkowanie zysków kapitałowych), lub nowe rozporządzenie w przypadku niewypłacalności przedsiębiorstwa, które ułatwi restrukturyzację zadłużenia i sprawi, że cały proces będzie bardziej przejrzysty.

 

1.1.1 Zakładanie działalności gospodarczej.

 

Przepisem obowiązującym jest Królewski Dekret Ustawodawczy (Real Decreto Legislativo) o numerze 1/2010 z dnia 2 lipca, w sprawie ujednoliconego tekstu (texto refundido) ustawy o spółkach kapitałowych, który stanowi podstawowy akt prawny regulujący różne osoby prawne przedsiębiorstw kapitałowych przewidzianych w prawie hiszpańskim. Należą do nich spółki akcyjne (Sociedades anónimas - S.A.), spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (Sociedades de responsabilidad limitada - S.L.), spółki komandytowo akcyjne (Sociedades comanditarias por acciones - S.E.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nowe przedsiębiorstwo (Sociedad Limitada Nueva Empresa (S.L.N.E.) oraz spółka europejska (sociedad anónima europea - S.E.), jak również szczególne cechy spółek giełdowych (sociedades anónimas cotizadas).

 

1.1.2 Rodzaje spółek handlowych.

 

W Hiszpanii prawie 95% różnych form prawnych to spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednakże, warto podkreślić inne formy społeczne określone w ustawie, które mogą zostać wykorzystane przez inwestorów zagranicznych. Do najważniejszych możemy zaliczyć:

 

  • Spółka akcyjna, w skrócie „S.A.”(sociedad anónima). Jest sztandarową spółką handlową, która była najczęściej zakładana. Niestety straciła popularność na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością („S.L”), która obecnie jest najpopularniejszą spółką handlową, z racji wymagania niższego minimalnego wymogu kapitałowego dla średniej wielkości przedsiębiorstw. W przypadku S.A. kapitał zakładowy to minimum 60 000 euro, który powinien zostać pokryty w całości, razem z 25% wartości nominalnej akcji. Aby założyć S.A. potrzebny jest co najmniej jeden akcjonariusz. Zgromadzenie akcjonariuszy jest najwyższym organem zarządzającym w S.A. i jest upoważnione do powoływania i odwoływania członków zarządu. Organem wykonawczym (władze oraz zarząd) spółki jest członek, lub członkowie zarządu, którzy niekoniecznie muszą być akcjonariuszami, ani nie muszą być hiszpańskiej narodowości. Odpowiedzialność akcjonariuszy ogranicza się do wysokości subskrybowanego kapitału. Wymogi prawne do założenia spółki akcyjnej: spółka, która chce utworzyć się na terytorium Hiszpanii powinna ustanowić przedstawiciela, lub pełnomocnika - osobę fizyczną, która posiada numer NIF (Número de Identificación Fiscal - hiszpański odpowiednik NIPu). Pierwszym krokiem w przypadku osób nie posiadających hiszpańskiego obywatelstwa, jest złożenie wniosku o numer identyfikacyjny dla obcokrajowców (NIE). Założenie spółki akcyjnej trwa zazwyczaj od 6 do 8 tygodni. Po upłynięciu tego czasu spółka zostanie utworzona zgodnie z prawem. Jednak zanim spółka rozpocznie swoją działalność, konieczne będzie dopełnienie formalności wobec Ministerstwa Finansów, Ministerstwa Pracy, Ubezpieczeń Społecznych oraz Urzędu Miasta.
  •  Spółka europejska, w skrócie „S.E.” (sociedad anónima europea). Możliwość, którą oferują przepisy wspólnotowe spółkom działającym na terenie kilku państw członkowskich, by mogły być jedną spółką podlegającą prawodawstwu Unii Europejskiej, i by działały na jej terenie zgodnie z systemem administracyjnym i zintegrowanym systemem sprawozdawczości. Dla spółek prowadzących działalność w różnych krajach Unii Europejskiej, spółka europejska daje możliwość obniżenia kosztów administracyjnych dzięki strukturze prawnej dostosowanej do rozporządzeń wspólnotowych. Subskrybowany kapitał nie może być niższy niż 120 000 euro. Jej założenie może odbywać się na zasadzie fuzji, założenia SE holdingowej, stworzenie spółki zależnej, lub przekształcenie już istniejącej spółki akcyjnej. Należy wpisać ją do odpowiedniego Krajowego Rejestru Sądowego (Registro Mercantil) zgodnie z jej siedzibą. Organy zarządzające: walne zgromadzenie akcjonariuszy, oraz organ administrujący (system monistyczny), lub organ zarządzający i organ nadzorujący (system dualistyczny). Odpowiedzialność akcjonariuszy jest ograniczona do wysokości subskrybowanego kapitału.
  • Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w skrócie “SL” (sociedad limitada), która stanowiona jest zazwyczaj przez małe i średnie przedsiębiorstwa. W przypadku tej spółki, długi nie przekraczają wniesionego kapitału. Kapitał zakładowy spółki to minimum 3 000 euro i musi zostać pokryty w całości przy zakładaniu spółki. Następnie zostaje on podzielony na udziały, które mogą być różnej wartości. Tym samym może być wpłacany stopniowo dzięki ustawie o wsparciu przedsiębiorców (Ley de Apoyo a los Emprendedores). Spółka musi wpisać się do Krajowego Rejestru Sądowego i zapłacić podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 20% w przypadku gdy zysk nie przekracza 120 000 euro. Nie ma wymaganej ilości wspólników, może być spółką jednoosobową. Wspólnicy zarządzający muszą być wpisani do systemu dla osób prowadzących działalność na własny rachunek (Régimen Especial de Trabajadores Autónomos) podczas gdy wspólnicy-pracownicy wpisują się w systemie ogólnym (Régimen General ). W przeciwieństwie do spółki akcyjnej nie wymaga się opinii niezależnego biegłego rewidenta o wkładach niepieniężnych. Zgromadzenie wspólników jest najwyższym organem zarządzającym w spółce z o.o., jest upoważnione do powoływania i odwoływania zarządu. Organem wykonawczym spółki jest zarząd, który może się składać z jednego lub większej liczby członków, którzy niekoniecznie muszą być wspólnikami, lub też obywatelami hiszpańskimi. Ogólnie rzecz biorąc, formalności dotyczące podejmowania decyzji o spółce są bardziej elastyczne.
  • Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nowe przedsiębiorstwo, w skrócie „S.L.N.E.” (sociedad limitada nueva empresa), pochodzi od spółki z o.o., i została stworzona dla małych i średnich przedsiębiorstw. Posiada uproszczone wymagania potrzebne do jej założenia. Jest to rodzaj spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dla firm założonych formą elektroniczną, która przyspiesza proces jej założenia ze standardowych 60 dni do 2 dni. Koszty założenia są niższe, otrzymuje się porady i odroczenie podatków przez pierwsze lata. Jedynie osoby fizyczne mogą być wspólnikami spółki S.L.N.E. Do jej założenia wymagany jest co najmniej jeden członek, do pięciu. Członkowie zarządu muszą być wspólnikami. Ich odpowiedzialność odpowiada kapitałowi własnemu, który powinien wynosić minimum 3012 euro i maksimum 120 000 euro, i może być wpłacony jedynie w formie wkładów pieniężnych. Spółkę można założyć w ciągu 48 godzin za pośrednictwem elektronicznego formularza zgłoszeniowego (DUE) i jednym stawieniem się przed notariuszem.
  • Spółka jawna, w skrócie „SC” (sociedad colectiva). Jest to najstarsza spółka, gdzie już w średniowieczu można było spotkać spółki rodzinne. Jest to osobowa spółka, w której wspólnicy działają i odpowiadają za zobowiązania spółki osobiście, bez ograniczeń i solidarnie, a między sobą subsydiarnie. Wspólnicy, którzy są ze sobą spokrewnieni, oraz osoby wykonujące ten sam zawód, darzą siebie ogromnym zaufaniem. Bardzo ważne są cechy osobiste i zawodowe wspólników, dlatego też w tego rodzaju spółkach wspólnik nie może sprzedać swoich udziałów osobie trzeciej, ani drugiemu wspólnikowi, bez wcześniejszego uzgodnienia. Do tego wymagana jest jednogłośna zgoda wszystkich wspólników. W momencie gdy jeden ze wspólników zostaje członkiem zarządu, nie może przekazać swojej funkcji bez jednogłośnej zgody wszystkich wspólników. W tego rodzaju spółkach cechy osobiste wspólników są ważne do tego stopnia, że śmierć jednego z nich jest przyczyną rozwiązania spółki, chyba że: Spółka będzie trwała nadal wraz ze spadkobiercami zmarłego i pozostałymi wspólnikami, lub trwa nadal bez niego. Wszyscy wspólnicy mają takie same prawa, jeżeli nie ma żadnego sprzeciwu. Przy głosowaniach na zgromadzeniach każdy wspólnik może oddać jeden głos. Każdy ze wspólników spółki jawnej ma obowiązek wniesienia wkładu, i może być to również praca, czyli usługi personalne. Tym samym nie muszą oni wnosić dóbr, ponieważ można założyć taką spółkę, która wnosi tylko pracę.
  • Spółka komandytowa, w skrócie „S en C” (sociedad en comandita simple) lub spółka komandytowo-akcyjna, w skrócie „S en C p. A” (sociedad en comandita por acciones). Obydwie spółki są rzadko używane. Spółka komandytowa: w tego rodzaju spółkach możemy wyróżnić dwa rodzaje wspólników, i jedynie komplementariusz może być wspólnikiem aktywnym, który prowadzi sprawy spółki i nią kieruje. Za wszystkie działania w spółce osobiście, cywilnie i karnie odpowiada komandytariusz, a nie spółka. Ponadto można go ukarać występując o odszkodowanie lub usunąć go ze spółki. Jedynie komplementariusz ma prawo do reprezentowania spraw spółki. Spółka komandytowo-akcyjna: według prawa jest spółką kapitałową. Cały kapitał podzielony jest na akcje, zatem, wszyscy wspólnicy są akcjonariuszami. Wspólnik, który będąc akcjonariuszem, odpowiada za zobowiązania spółki nazywa się komplementariuszem, i odpowiada za zobowiązania spółki (jeżeli odpowiada za zobowiązania spółki, automatycznie jest również komplementariuszem). W tej spółce wymagany jest co najmniej jeden komplementariusz. W przypadku, gdy nikt nie sprawuje tej funkcji (z powodu śmierci, lub z powodu niewypłacalności...) wtedy spółka musi zostać rozwiązana, chyba, że w ciągu 6 miesięcy za pomocą zmiany statutu, któryś ze wspólników zostanie komplementariuszem. W tego rodzaju spółce, osobą która opowiada za zobowiązania spółki jest komplementariusz i jego nazwisko powinno być wymienione w statucie. Spółkę komandytowo-akcyjną zakłada się za pomocą wniosku złożonego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Kapitał zakładowy jest identyczny jak w przypadku spółek akcyjnych, tj. 60 tys. euro.
  • Spółki pracownicze (Sociedades laborales): są to spółki akcyjne lub z ograniczoną odpowiedzialnością. Większość kapitału spółki należy do pracowników, którzy mają umowę na czas nieokreślony. Zyskuje osobowość prawną w momencie wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Może to nastąpić dopiero po wcześniejszym zakwalifikowaniu jej jako spółki pracowniczej, przez Ministerstwo pracy, które wpisuje ją również do specjalnego rejestru spółek pracowniczych.

 

1.2. Inne formy prawne, które dotyczą pracy.

 

  • Indywidualny przedsiębiorca (Empresario Individual) - indywidualny przedsiębiorca odpowiada swoim majątkiem za zaciągnięte długi. To znaczy, że mogą obciążyć majątek osobisty lub majątek wspólny, jeżeli nie ma rozdzielności majątkowej, chociaż Ustawa 14/2013 dodaje osobę przedsiębiorcy z ograniczoną odpowiedzialnością (Emprendedor de Responsabilidad Limitada), której własne miejsce zamieszkania zostaje wyłączone z zastosowania odpowiedzialności. Poza rejestracją jako pracownik samozatrudniony w Systemie Ubezpieczeń Społecznych należy zapłacić podatek od działalności gospodarczej.
  • Spółka pomiędzy indywidualnymi przedsiębiorcami (Comunidad de Bienes), w skrócie „CB” - kilku przedsiębiorców łączy się, tworząc wspólny majątek, który musi być wymieniony w umowie cywilnej, gdzie wyszczególnia się wkłady i udział procentowy każdego z przedsiębiorców. Do jej założenia wymagani są co najmniej dwaj wspólnicy, którzy tworząc tę spółkę muszą obowiązkowo zarejestrować się jako pracownicy samozatrudnieni.

 

POWRÓT

śledź nas w mediach społecznościowych: